“Dit is mijn thuis, met de zorg dichtbij. Hier leef ik mijn leven op mijn manier.”

“Als je mij tien jaar geleden had verteld dat ik op mijn negenenzeventigste in een woonzorgcentrum zou wonen, had ik je waarschijnlijk vriendelijk doch resoluut tegengesproken.” Als voormalig directeur van een accountancybureau en gemeenteraadslid was Anton immers gewend om de regie te voeren. “Mijn agenda zat vol, mijn dagen waren gestructureerd en mijn leven draaide om verantwoordelijkheid en vooruitgang. Toch heeft het leven me geleerd dat er momenten komen waarop je nieuwe keuzes moet maken.”

Na het overlijden van zijn vrouw werd het stil. Het huis dat ooit zo warm en levendig was, voelde plotseling leeg. “De stilte was het moeilijkst. Niet de ruimte, maar het ontbreken van haar aanwezigheid.” Anton merkte dat hij behoefte had aan gezelschap en aan een beetje ondersteuning in het dagelijks leven. Die vond hij hier, in woonzorgcentrum De Veldkampgaarde.

Een thuis om jezelf te zijn

Hier heeft hij een plek gecreëerd die echt van hem is, met vertrouwde meubels en foto’s. “Dit is mijn thuis,” vertelt Anton. “Een plek waar ik mezelf kan zijn, in een comfortabele en veilige omgeving.”

Vanaf de eerste dag voelde het goed. “Dit is mijn thuis,” zegt ik Anton overtuiging. “En dat geldt niet alleen voor mij, maar ook voor mijn naasten.” Mijn dochter en kleinkinderen lopen hier net zo gemakkelijk binnen als vroeger. Ze nemen plaats aan de eettafel en drinken een kop koffie.

Vrijheid met zorg dichtbij

Hoewel Anton nog zelfstandig is, heeft hij dagelijks lichte ondersteuning nodig. Het geeft hem rust dat de zorg altijd dichtbij is. “Ik behoud mijn vrijheid, met de zekerheid dat er iemand voor me klaarstaat wanneer dat nodig is.” Dat gevoel van veiligheid is onbetaalbaar en maakt dat ik zorgeloos van mijn dagen kan genieten.

Gezelligheid en verbondenheid

Wat hem misschien nog wel het meest heeft verrast, is de gezelligheid. Na het verlies van zijn vrouw vond hij hier opnieuw het gezelschap dat hij zo miste. “Ik sta er niet alleen voor,” zegt Anton vaak. “Hier ontmoet je mensen die begrijpen wat je doormaakt. Ik neem regelmatig deel aan activiteiten die aansluiten bij mijn interesses.”

“Ook de informele momenten zijn me dierbaar. Iedere ochtend drink ik koffie met een vaste groep medebewoners.” Ze praten over het nieuws, halen herinneringen op en lachen veel. Dat maakt elke dag waardevol.

En dan is er het eten. Als liefhebber van goed en smaakvol eten geniet Anton volop van de verse maaltijden. “Elke dag weer een verrassing,” zegt hij enthousiast. “Gevarieerd en vers.” Samen eten brengt mensen dichter bij elkaar.

“Als ik terugkijk, weet ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt.” Na het verlies van zijn vrouw vond hij hier weer warmte, gezelschap en vertrouwen. “Dit is mijn thuis,” zegt Anton vol overtuiging. Met de zorg dichtbij, in een vertrouwde omgeving.

“Hier heb ik het gezelschap en de ondersteuning die ik nodig heb. En bovenal: hier leef ik mijn leven, op mijn manier.”

Hier voelt wonen als thuiskomen. Dat maakt het verschil.

*vanwege privacy redenen worden er een fictieve namen gebruikt